Mostrando entradas con la etiqueta desvaríos varios. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta desvaríos varios. Mostrar todas las entradas

3 mar 2012

¿Eres feliz?


Y si tu respuesta es negativa, entonces tu pregunta es, ¿qué cojones estoy haciendo? Porque, cariño, esto te lo habrán dicho mil veces, la vida es un segundo, pasa en un pestañeo y si tú no controlas la tuya, ¿quién lo va a hacer por ti? No dejes que la rutina se apodere de tu día a día, no, porque la vida, la muy puta, no nos devuelve nada, el tiempo que pierdas, las oportunidades que no aproveches y los trenes que salgan de la estación, no volverán. Nunca. Y dime, amor, ¿por qué no persigues tus sueños? Porque de eso todos tenemos, lo que nos diferencia es los huevos que le echamos para conseguirlos. Y sí, tienes razón, nadie dijo que iba a ser fácil, y realmente no lo va a ser. Pero cuando llegues la meta comprobarás que todo, absolutamente todo, ha merecido la pena. La vida está llena de malos momentos, de piedras que estorban en el camino. Y vivir es el arte de aprender a esquivarlas. Alguien dijo alguna vez que no hay un día tan malo que no tenga nada bueno. Y esa es la realidad, ahora solo tienes que quedarte con esas cosas buenas de forma que cuando dentro de unos años vuelvas la vista atrás compruebes que no has perdido el tiempo y que vas cargado con millones de sonrisas. 

22 feb 2012

Esperando que se acabe el mundo


      - Si supieras que no nos volveríamos a ver nunca más, que tu sonrisa desaparecería de mi vida y mis guiños de la tuya. Si supieras que después de todo nadie lo sabría, sería un secreto que moriría con nosotros. Si supieras que el mundo se iba a acabar después de esto. Entonces, ¿me besarías?
      - Sí, sin dudarlo. Porque necesito saber si todo lo que me pasaba era de verdad o eran solo imaginaciones mías. Si era mi corazón el que latía descontroladamente cuando te veía o era mi cabeza la que le ordenaba que lo hiciera. Necesito saber si fui una cobardica o una enamorada de la vida, del amor. Necesito saber qué habría pasado si los dos hubiéramos puesto un poco más de ganas, un poco más de ilusión.  No me perdonaría nunca desaprovechar nuestra última oportunidad, aunque en realidad no lo sea, aunque la última la desaprovecháramos hace ya demasiado tiempo.
      - Entonces, ¿a qué esperas?
      - A que se acabe el mundo.

15 feb 2012

Nunca me había gustado el frío, hasta ahora


Y aunque tarde, el invierno llegó, imperturbable, abominable. Como hacía ya tanto tiempo que nadie lo había visto. Como solo algunos privilegiados lo recordaban. El viento nos trajo un frío que helaba corazones y cubría de blanco todo aquello que tocaba. Apagó sin esfuerzo hasta los fuegos más ardientes. Parecía ajeno a todo y a todos. Pero a mí me caló más hondo que a nadie. El invierno trajo muchas cosas malas. Pero también una buena. Me enfrió el corazón. Y con él, también te enfrió a ti.

12 feb 2012

C'est fini


Se acabaron las medias verdades y las segundas oportunidades. Estábamos en la cima de la montaña y de pronto nos dimos de bruces contra el suelo, saboreando la cruda realidad dejando de sobrevolar nuestros sueños. Llegó el momento de darlo todo o de no dejar nada. Estoy harta de repetir lo que no te dije nunca. Se acabaron los valientes que se esconden en miradas ahogándose en sus propias mentiras. O me quieres o me olvidas. Ya no hay punto medio. Quizás nunca lo hubo. Ya no quedan sonrisas. Ni miradas. Ni besos. Ya no queda nada. Mi corazón no se ha cansado de latir desenfrenadamente por ti. Y ese es el problema. Esta vez la razón ganó al corazón. Ya no quiero saborear la cruda realidad. Es demasiado amarga para mí y mi pobre corazón. Tan amarga que lo hizo trizas. O quizás la realidad no tiene culpa de nada. Quizás fuiste tú.

6 feb 2012

Tú me haces reír, olvidar lo demás

Tengo ganas de verte, de oír tu voz. Me haces tan diferente. Nosotros dos, se nos está haciendo tarde. Stop. No voy a dejar que nuestra historia se convierta en una canción. No. Porque no me lo perdonaría nunca. Porque no sé si te quiero, pero quiero quererte. Como dirías tú, vamos a echarle un par. Aunque sepamos que nadie lo vaya a entender, porque no pueden entenderlo, no. Aunque vaya a ser difícil, porque la visa es muy puta. Pero eso nosotros ya lo sabemos. Ya ha jugado con nosotros todo lo que ha querido y más. Y también sabemos que lo seguirá haciendo. Pero, ¿sabes qué? No quiero que pasen 20 años, volver la vista atrás y arrepentirme de lo que no he hecho y debería haber hecho. Todas las cosas que quería decirte y no te dije. Todo los besos que algún día quise darte y no te di. Carpe diem. Vamos, aprovecha el momento, no pierdas más el tiempo.

/ A todo los exámenes tengo que sumarle
la especie de crisis personal que estoy pasando.
Mi inspiración se ha fugado con mis ganas a Muy Muy Lejano
y parece que esta vez las dos se han tomado unas largas vacaciones. 
No sé cuando volveré a actualizar, aunque espero que no sea dentro de mucho.

28 ene 2012

Hoy me cansé de esperarte

Hoy decidí que mi sonrisa no podía depender de la tuya. Y que si tú no estabas ahí para sujetarme yo me iba a levantar igual. Porque no puedes dejar tu felicidad colgando de las manos de otra persona. Porque el ser humano es malo y cruel, pero también cobarde. Y puede huir dejándote tirada, pisoteada y arrinconada. Y si se lleva tu felicidad ya no te queda nada, nada de nada. Podría echarte toda la culpa a ti, por no tener el valor de dar un paso al frente, levantar la cabeza y decir te quiero solo a ti. Pero no lo voy a hacer, porque si tú eres cobarde, yo lo soy el doble, soy  como ese perro que se va con la cola entre las piernas. Que ya no sé si hoy será un punto de inflexión o mañana me volveré a levantar diciendo que te quiero con cada centímetro de mi ser. No lo sé, y tampoco sé si me importa.

20 ene 2012

Por qué tú y por qué yo (2)


       - Y te asustaste.
      - Claro que me asuste, ¿cómo no iba a hacerlo? Te convertiste en algo imprescindible, pequeña, ¿tú sabes lo que quiere decir eso? Yo te lo diré: Dicho de una persona o cosa del que no se puede abstener, privar o evitar. Por si no lo entiendes, no podía vivir sin ti, y no te puedes ni imaginar lo que era para mí eso. Que yo era como tú, tenía una armadura invisible que no dejaba que nadie se acercara demasiado. Y llegaste tú y te acercaste, sin pedir permiso siquiera y me partiste la coraza. ¿Y si te cansaba y te ibas, qué? ¿Qué iba a hacer yo entonces? Nada, no podría hacer nada, porque no sabría qué hacer. Porque tú me llenabas, tú me hacías ser más yo que nunca.

18 ene 2012

Por qué tú y por qué yo (1)


      - ¿Sabes por qué me fije en ti? Porque eras la tía con la sonrisa pegada en la cara, la que nunca estaba triste ni se enfadaba, parecías la persona más feliz del mundo. Para mí eras como un soplo de aire fresco. Parecía que nada ni nadie podía hacerte daño, que llevabas una armadura invisible que hacía que los problemas te resbalasen, te juro que lo pensé. Entonces tú decidiste dejarte querer, te desprendiste de tu armadura solo delante de mí. Y descubrí que estabas rota por dentro, que los problemas hacían que cada noche al acostarte lloraras un poquito, que las ganas de fiesta eran en realidad ganas de no estar en casa, que tu sonrisa a veces era forzada. Pero había una cosa en la que no me había equivocado, eras feliz. Porque daba igual que la vida te diera palos, que te dio, tu te levantabas cada mañana con una sonrisa en la boca y cantando una canción. Y todo empezó a ir tan bien que aprendí a diferenciar tus sonrisas de verdad con tus sonrisas pintadas, aprendí a callar y abrazarte cuando solo necesitabas llorar, aprendí a aprovechar cada segundo de mi vida como si fuera el último, como hacías tú. Y fue entonces cuando me di cuenta de que estaba completamente enamorado de ti.

14 ene 2012

Y no pude imaginar, ni un poquito, que mentías

Me fui con tu recuerdo aún clavado en las pupilas y ahora que había vuelto te juro por dios que no había pensando en ti ni un solo segundo, ni uno solo. Pero este maldito diciembre nos tuvo que volver a juntar. Ni el chocolate más caliente del mundo pudiera haberme hecho entrar en calor como hicieron tus ojos en ese momento. Se me paró el mundo con solo ver tu sonrisa y las palabras se me estancaron en la garganta. Y me sacaste de la cola y me ofreciste tu chocolate y yo solo podía sonreír. Y me abrazaste y me preguntaste que qué tal el viaje y yo sonriendo. Y me contaste que ahora tú estabas ilusionado y que habías aprovechado ese tiempo como nunca y a mí se me fue la sonrisa. Y me preguntaste que qué pasaba, pero yo ya estaba lejos, muy lejos deseando no haber vuelto, deseando no haber entrado a por ese chocolate caliente, deseando no haberme cruzado con tus ojos, esos que siempre me hacían tanto daño. Y no pude imaginar, ni un poquito, que mentías, que tu corazón seguía sangrando por mí y que tus ojos… tus ojos seguían  tan mentirosos como siempre.

6 ene 2012

Princesa, esto es el jodido mundo real


Qué cabrón es el destino, ¿eh? Siempre actuando en el momento menos adecuado. Nos tenía que juntar justamente ahora. Ahora que tú estabas inmerso en tu proyecto de futuro y yo ocupada en rescatar pedazos del pasado. Ahora que tú te negabas a mirar hacia atrás y yo no tenía el valor de mirar hacia delante. Ahora, justamente ahora. Y dime, destino, tú que tan listo te crees ¿qué se supone que tenemos que hacer ahora? ¿Retomarlo todo donde lo dejamos? Imposible. ¿Olvidarnos de los demás y empezar  de cero? Ojalá. Porque, princesa, esto es el jodido mundo real y aquí esas cosas nunca van a pasar. Porque da igual que luches contra viento y marea por lo que quieres que la gente va a seguir criticando, haciéndote daño. Y no importa lo más mínimo todos los amigos que crees tener porque al primer problema saldrán despavoridos. Cobardes. Como tú. Como yo desde que te vi. Desde el momento exacto en que oí Tú, sonrisitas, acércate. Y me acerqué, claro que me acerqué. ¿Cómo no iba a hacerlo si me lo pedía esa sonrisa?

/Estoy intentado apuntarme a un par de desafíos
pero yo soy muy burra para eso de los banner, ¿alguien me echa una manita?
Espero que lo Reyes Magos se hayan portando tan tan bien como lo han hecho conmigo :)

27 dic 2011

No lo entiendo o no lo quiero entender


¿Qué haces? ¿Qué hago? Dime, ¿qué coño estamos haciendo? Porque yo ya no entiendo nada. Apareces con una botella de vodka bajo el brazo, me emborrachas y me besas. Y no contento con eso me pides que te diga que te quiero, ¿cómo te voy a decir eso? Si tú sabes perfectamente que nunca pude quererte, y mira que lo intenté… Tus ojos azules me miran y ya no hay ni rastro de toda esa pena que inundaba mi corazón por culpa de algún idiota que ni siquiera es capaz de mirarme a los ojos, siempre fuiste un experto en hacerme sentir bien y ni todo el tiempo del mundo podría cambiar eso. Y dime por qué diablos tienes que aparecer justamente ahora,  116 días después de que nuestros labios se rozaran por última vez y por qué tienes esa sonrisa que hace que todos estos días se borren de un plumazo y parezca que estemos otra vez en una de esas noches de verano, cuando no había que poner excusas para abrazarnos y nuestras manos se buscaban bajo el agua de una piscina que ahora está vacía. Pero el frío nos devuelve a un 24 de diciembre y ya no hay forma de cambiar esta, nuestra realidad, que tan poco nos gusta, porque no fui capaz de quererte entonces y ahora ya es demasiado tarde para querernos o eso dicen tus acciones. ¿Por qué si tus te quiero van dirigidos a otra me vienes a pedir explicaciones ahora?


/ He actualizado la página acerca de moi,
es mucho más larga pero también más completa,
espero que os guste :)

24 dic 2011

Esta noche es Nochebuena y mañana Navidad


El timbre no deja de sonar, los abrigos se van amontonando en la cama de los abuelos y ya resulta casi imposible adivinar de qué color era la colcha. Es la primera vez que vienes y estás más que nervioso, es normal, te he avisado de lo que te espera. Entramos y las miradas de todos se centran en ti, tú te pones aún más nervioso, yo te apreto la mano para tranquilizarte. Hemos llegado casi los últimos y ya está casi todo en la mesa. Nos sentamos y mi primo tiene la brillante idea de sentarse entre nosotros, me echas una mirada suplicante, te sonrío. Las jarras de cerveza se van vaciando y los platos se llenan de restos de gambas, con lo que las odias tú.  El abuelo coge la botella de anís y empieza a cantar, lo que tú no sabes es que el segundo villancico lo tiene que cantar el nuevo. Te pasa la botella y tú lo miras sin saber que hacer, yo me adelanto, la cojo y empiezo a cantar, todos me siguen. Cuando acabamos de cantar mi abuelo te vuelve a ofrecer la botella.
 No creerás que te vas a librar, ¿verdad? Eres tú el culpable, así que tienes que cantar, como todos.
- ¿Yo? ¿El culpable? ¿De qué?
- ¿Cómo que de qué? ¿Quién es el que causa esa enorme sonrisa?- dice refiriéndose a la mía- Dime, ¿quién?
Todos se echan a reír y tú sonríes, te tranquilizas. Ves como no es para tanto.

/ Feliz Navidad a todos, espero que Papá Noel os traiga muchas cositas,
y mañana un poquito de Minerva , ¿qué os parece?

17 nov 2011

Tan sols, refugiats

Hoy os traigo un pequeño relato que escribí para clase, espero que os guste! Y la semana que viene (si puedo) os presentaré a Minerva, ¿queréis saber quién es? :)

Encara el sol no havia eixit. Una llarga cua arribava fins el cantó d'aquell mateix carrer. Hi havia famílies senceres, jóvens en parelles o, fins i tot, hòmens adults tot sols. I encara que eren molt diferents els uns dels altres, en el seus rostres es veia la mateixa expressió. Por. Por de que qualsevol arribara i els agafara allà, fugint, qualsevol que els puguera delatar abans que traspassaren la frontera. Tots pujaven les escales de l'autobús lentament, però, ningú tenia la força de mirar enrere.
Les hores de viatge es van fer molt llargues. Ningú parlava, només s'escoltava als xiquets plorar. Però quan van arribar a la frontera ni tan sols ells van emetre cap so. La tensió va creixer, les mirades inquietes ho demostraven. Un senyal els va dir que ho havien aconseguit. Van baixar del'autobús contents, abraçant-se i felicitant-se, en la seua mirada no hi havia cap rastre de por. Però quan van arribar a baix del tot els somriures van desaparéixer, es van adonar. No tenien res, les seues pertinences cabien en una bosa de mà. A partir d'ara eren, tan sols, uns refugiats.

1 nov 2011

Jodidamente egoístas

Y entonces, se echó a llorar. Y lloró hasta quedarse seca. Después de siete años había llorado. Después de haber sido incapaz de llorar cuando su madre había entrado en casa, la había mirado y le había dicho ya no veremos nunca más al abuelo. Tampoco fue capaz de llorar cuando dos años más tarde su padre entró en la habitación con los ojos llorosos y le dijo la abuela se ha ido para siempre.Nunca se había sentido sola hasta ahora, y por eso lloraba. Porque entendió que ya no podría bajar dos pisos y sentarse en el sofá con ellos a ver la tele. Porque cuando su madre la castigara sin merendar ya no podría bajar para que él le diera comida a escondidas.Porque tampoco podría irse con ella al parque a que sus amigas le dijeran lo buena nieta que era. Claro que los había echado de menos, pero nunca los había necesitado, hasta ahora. 
Lloramos porque somos jodidamente egoístas. No porque esa persona no vaya a vivir más, sino porque cuando los necesitemos no estarán ahí, porque ya no podremos compartir con ellos nada, nunca más. Por eso y solo por eso lloramos, por puro egoísmo.

26 oct 2011

Dime, ¿qué hay más real que eso?

-     ¿Y para ti que es la realidad?
+      El amor.
-    ¿El amor? Esa solo puede ser la respuesta de algún tonto enamorado. No hay nada menos real que el amor.
+    ¿Ah, no? ¿No es real el nudo en el estómago que no te deja comer? ¿ni ese que se te pone en la garganta que te impide articular palabra en su presencia? Me dirás, que tampoco es real que cada vez que pase se me pongan los pelos de punta y la piel de gallina. O que ese cosquilleo que siento en el estómago cuando se que voy a verlo es todo pura imaginación mía. También crees que es mentira que se me pare el corazón cada vez que aparece tras mi espalda y susurra pequeña, de verdad crees que eso no es real. Entonces, va, dime, ¿qué hay más real que eso?


Platón, te odio.