Y si tu
respuesta es negativa, entonces tu pregunta es, ¿qué cojones estoy haciendo?
Porque, cariño, esto te lo habrán dicho mil veces, la vida es un segundo, pasa
en un pestañeo y si tú no controlas la tuya, ¿quién lo va a hacer por ti? No
dejes que la rutina se apodere de tu día a día, no, porque la vida, la muy
puta, no nos devuelve nada, el tiempo que pierdas, las oportunidades que no
aproveches y los trenes que salgan de la estación, no volverán. Nunca. Y dime,
amor, ¿por qué no persigues tus sueños? Porque de eso todos tenemos, lo que nos
diferencia es los huevos que le echamos para conseguirlos. Y sí, tienes razón,
nadie dijo que iba a ser fácil, y realmente no lo va a ser. Pero cuando llegues
la meta comprobarás que todo, absolutamente todo, ha merecido la pena. La vida
está llena de malos momentos, de piedras que estorban en el camino. Y vivir es
el arte de aprender a esquivarlas. Alguien dijo alguna vez que no hay un día tan malo que no tenga nada
bueno. Y esa es la realidad, ahora solo tienes que quedarte con esas cosas
buenas de forma que cuando dentro de unos años vuelvas la vista atrás compruebes
que no has perdido el tiempo y que vas cargado con millones de sonrisas.
Mostrando entradas con la etiqueta desvaríos varios. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta desvaríos varios. Mostrar todas las entradas
3 mar 2012
¿Eres feliz?
22 feb 2012
Esperando que se acabe el mundo
- Si supieras que no nos volveríamos a ver nunca
más, que tu sonrisa desaparecería de mi vida y mis guiños de la tuya. Si
supieras que después de todo nadie lo sabría, sería un secreto que moriría con
nosotros. Si supieras que el mundo se iba a acabar después de esto. Entonces,
¿me besarías?
- Sí, sin dudarlo. Porque necesito saber si todo
lo que me pasaba era de verdad o eran solo imaginaciones mías. Si era mi
corazón el que latía descontroladamente cuando te veía o era mi cabeza la que
le ordenaba que lo hiciera. Necesito saber si fui una cobardica o una enamorada
de la vida, del amor. Necesito saber qué habría pasado si los dos hubiéramos
puesto un poco más de ganas, un poco más de ilusión. No me perdonaría nunca desaprovechar nuestra
última oportunidad, aunque en realidad no lo sea, aunque la última la
desaprovecháramos hace ya demasiado tiempo.
- Entonces, ¿a qué esperas?
- A que se acabe el mundo.
15 feb 2012
Nunca me había gustado el frío, hasta ahora
Y aunque tarde, el invierno llegó, imperturbable, abominable. Como hacía
ya tanto tiempo que nadie lo había visto. Como solo algunos privilegiados lo
recordaban. El viento nos trajo un frío que helaba corazones y cubría de blanco
todo aquello que tocaba. Apagó sin esfuerzo hasta los fuegos más ardientes.
Parecía ajeno a todo y a todos. Pero a mí me caló más hondo que a nadie. El
invierno trajo muchas cosas malas. Pero también una buena. Me enfrió el
corazón. Y con él, también te enfrió a ti.
12 feb 2012
C'est fini
Se acabaron las medias verdades y las segundas oportunidades. Estábamos
en la cima de la montaña y de pronto nos dimos de bruces contra el suelo,
saboreando la cruda realidad dejando de sobrevolar nuestros sueños. Llegó el
momento de darlo todo o de no dejar nada. Estoy harta de repetir lo que no te
dije nunca. Se acabaron los valientes que se esconden en miradas ahogándose en
sus propias mentiras. O me quieres o me olvidas. Ya no hay punto medio. Quizás nunca
lo hubo. Ya no quedan sonrisas. Ni miradas. Ni besos. Ya no queda nada. Mi corazón
no se ha cansado de latir desenfrenadamente por ti. Y ese es el problema. Esta vez
la razón ganó al corazón. Ya no quiero saborear la cruda realidad. Es demasiado
amarga para mí y mi pobre corazón. Tan amarga que lo hizo trizas. O quizás la
realidad no tiene culpa de nada. Quizás fuiste tú.
Etiquetas:
(sobre)viviendo,
desvaríos varios,
Tú
6 feb 2012
Tú me haces reír, olvidar lo demás
Tengo ganas de verte, de oír tu voz. Me haces tan diferente. Nosotros dos, se nos está haciendo tarde. Stop. No voy a dejar que nuestra historia se convierta en una canción. No. Porque no me lo perdonaría nunca. Porque no sé si te quiero, pero quiero quererte. Como dirías tú, vamos a echarle un par. Aunque sepamos que nadie lo vaya a entender, porque no pueden entenderlo, no. Aunque vaya a ser difícil, porque la visa es muy puta. Pero eso nosotros ya lo sabemos. Ya ha jugado con nosotros todo lo que ha querido y más. Y también sabemos que lo seguirá haciendo. Pero, ¿sabes qué? No quiero que pasen 20 años, volver la vista atrás y arrepentirme de lo que no he hecho y debería haber hecho. Todas las cosas que quería decirte y no te dije. Todo los besos que algún día quise darte y no te di. Carpe diem. Vamos, aprovecha el momento, no pierdas más el tiempo.
/ A todo los exámenes tengo que sumarle
la especie de crisis personal que estoy pasando.
Mi inspiración se ha fugado con mis ganas a Muy Muy Lejano
y parece que esta vez las dos se han tomado unas largas vacaciones.
No sé cuando volveré a actualizar, aunque espero que no sea dentro de mucho.
Etiquetas:
(re)suena en mi cabeza,
(sobre)viviendo,
desvaríos varios
28 ene 2012
Hoy me cansé de esperarte
Hoy
decidí que mi sonrisa no podía depender de la tuya. Y que si tú no estabas ahí
para sujetarme yo me iba a levantar igual. Porque no puedes dejar tu felicidad
colgando de las manos de otra persona. Porque el ser humano es malo y cruel,
pero también cobarde. Y puede huir dejándote tirada, pisoteada y arrinconada. Y
si se lleva tu felicidad ya no te queda nada, nada de nada. Podría echarte toda
la culpa a ti, por no tener el valor de dar un paso al frente, levantar la
cabeza y decir te quiero solo a ti.
Pero no lo voy a hacer, porque si tú eres cobarde, yo lo soy el doble, soy como ese perro que se va con la cola entre
las piernas. Que ya no sé si hoy será un punto de inflexión o mañana me volveré
a levantar diciendo que te quiero con cada centímetro de mi ser. No lo sé, y
tampoco sé si me importa.
Etiquetas:
(re)suena en mi cabeza,
(sobre)viviendo,
desvaríos varios,
Tú
20 ene 2012
Por qué tú y por qué yo (2)
- Y te asustaste.
- Claro que me asuste, ¿cómo no iba a hacerlo? Te
convertiste en algo imprescindible, pequeña, ¿tú sabes lo que quiere decir eso?
Yo te lo diré: Dicho de una persona o cosa del que no se puede abstener, privar
o evitar. Por si no lo entiendes, no podía vivir sin ti, y no te puedes ni
imaginar lo que era para mí eso. Que yo era como tú, tenía una armadura
invisible que no dejaba que nadie se acercara demasiado. Y llegaste tú y te
acercaste, sin pedir permiso siquiera y me partiste la coraza. ¿Y si te cansaba
y te ibas, qué? ¿Qué iba a hacer yo entonces? Nada, no podría hacer nada,
porque no sabría qué hacer. Porque tú me llenabas, tú me hacías ser más yo que
nunca.
18 ene 2012
Por qué tú y por qué yo (1)
- ¿Sabes por qué me fije en ti? Porque eras la tía
con la sonrisa pegada en la cara, la que nunca estaba triste ni se enfadaba,
parecías la persona más feliz del mundo. Para mí eras como un soplo de aire
fresco. Parecía que nada ni nadie podía hacerte daño, que llevabas una armadura
invisible que hacía que los problemas te resbalasen, te juro que lo pensé.
Entonces tú decidiste dejarte querer, te desprendiste de tu armadura solo
delante de mí. Y descubrí que estabas rota por dentro, que los problemas hacían
que cada noche al acostarte lloraras un poquito, que las ganas de fiesta eran
en realidad ganas de no estar en casa, que tu sonrisa a veces era forzada. Pero
había una cosa en la que no me había equivocado, eras feliz. Porque daba igual
que la vida te diera palos, que te dio, tu te levantabas cada mañana con una
sonrisa en la boca y cantando una canción. Y todo empezó a ir tan bien que
aprendí a diferenciar tus sonrisas de verdad con tus sonrisas pintadas, aprendí
a callar y abrazarte cuando solo necesitabas llorar, aprendí a aprovechar cada
segundo de mi vida como si fuera el último, como hacías tú. Y fue entonces
cuando me di cuenta de que estaba completamente enamorado de ti.
14 ene 2012
Y no pude imaginar, ni un poquito, que mentías
Me fui con tu
recuerdo aún clavado en las pupilas y ahora que había vuelto te juro por dios
que no había pensando en ti ni un solo segundo, ni uno solo. Pero este maldito
diciembre nos tuvo que volver a juntar. Ni el chocolate más caliente del mundo
pudiera haberme hecho entrar en calor como hicieron tus ojos en ese momento. Se
me paró el mundo con solo ver tu sonrisa y las palabras se me estancaron en la
garganta. Y me sacaste de la cola y me ofreciste tu chocolate y yo solo podía
sonreír. Y me abrazaste y me preguntaste que qué tal el viaje y yo sonriendo. Y
me contaste que ahora tú estabas ilusionado y que habías aprovechado ese tiempo
como nunca y a mí se me fue la sonrisa. Y me preguntaste que qué pasaba, pero
yo ya estaba lejos, muy lejos deseando no haber vuelto, deseando no haber
entrado a por ese chocolate caliente, deseando no haberme cruzado con tus ojos,
esos que siempre me hacían tanto daño. Y no pude imaginar, ni un poquito, que
mentías, que tu corazón seguía sangrando por mí y que tus ojos… tus ojos
seguían tan mentirosos como siempre.
Etiquetas:
desvaríos varios,
tiritas viejas
6 ene 2012
Princesa, esto es el jodido mundo real
Qué cabrón es el
destino, ¿eh? Siempre actuando en el momento menos adecuado. Nos tenía que
juntar justamente ahora. Ahora que tú estabas inmerso en tu proyecto de futuro
y yo ocupada en rescatar pedazos del pasado. Ahora que tú te negabas a mirar
hacia atrás y yo no tenía el valor de mirar hacia delante. Ahora, justamente
ahora. Y dime, destino, tú que tan listo te crees ¿qué se supone que tenemos
que hacer ahora? ¿Retomarlo todo donde lo dejamos? Imposible. ¿Olvidarnos de
los demás y empezar de cero? Ojalá.
Porque, princesa, esto es el jodido mundo real y aquí esas cosas nunca van a
pasar. Porque da igual que luches contra viento y marea por lo que quieres que
la gente va a seguir criticando, haciéndote daño. Y no importa lo más mínimo
todos los amigos que crees tener porque al primer problema saldrán
despavoridos. Cobardes. Como tú. Como yo desde que te vi. Desde el momento
exacto en que oí Tú, sonrisitas,
acércate. Y me acerqué, claro que me acerqué. ¿Cómo no iba a hacerlo si me
lo pedía esa sonrisa?
/Estoy intentado apuntarme a un par de desafíos
pero yo soy muy burra para eso de los banner, ¿alguien me echa una manita?
Espero que lo Reyes Magos se hayan portando tan tan bien como lo han hecho conmigo :)
Etiquetas:
(sobre)viviendo,
desvaríos varios,
tiritas nuevas
27 dic 2011
No lo entiendo o no lo quiero entender
¿Qué haces? ¿Qué
hago? Dime, ¿qué coño estamos haciendo? Porque yo ya no entiendo nada. Apareces
con una botella de vodka bajo el brazo, me emborrachas y me besas. Y no
contento con eso me pides que te diga que te quiero, ¿cómo te voy a decir eso?
Si tú sabes perfectamente que nunca pude quererte, y mira que lo intenté… Tus
ojos azules me miran y ya no hay ni rastro de toda esa pena que inundaba mi
corazón por culpa de algún idiota que ni siquiera es capaz de mirarme a los
ojos, siempre fuiste un experto en hacerme sentir bien y ni todo el tiempo del
mundo podría cambiar eso. Y dime por qué diablos tienes que aparecer justamente
ahora, 116 días después de que nuestros
labios se rozaran por última vez y por qué tienes esa sonrisa que hace que
todos estos días se borren de un plumazo y parezca que estemos otra vez en una
de esas noches de verano, cuando no había que poner excusas para abrazarnos y
nuestras manos se buscaban bajo el agua de una piscina que ahora está vacía. Pero
el frío nos devuelve a un 24 de diciembre y ya no hay forma
de cambiar esta, nuestra realidad, que tan poco nos gusta, porque no fui capaz de quererte
entonces y ahora ya es demasiado tarde para querernos o eso dicen tus acciones.
¿Por qué si tus te quiero van dirigidos a
otra me vienes a pedir explicaciones ahora?
/ He actualizado la página acerca de moi,
es mucho más larga pero también más completa,
espero que os guste :)
Etiquetas:
(sobre)viviendo,
desvaríos varios,
tiritas viejas
24 dic 2011
Esta noche es Nochebuena y mañana Navidad
El timbre no
deja de sonar, los abrigos se van amontonando en la cama de los abuelos y ya
resulta casi imposible adivinar de qué color era la colcha. Es la primera vez
que vienes y estás más que nervioso, es normal, te he avisado de lo que te
espera. Entramos y las miradas de todos se centran en ti, tú te pones aún más
nervioso, yo te apreto la mano para tranquilizarte. Hemos llegado casi los
últimos y ya está casi todo en la mesa. Nos sentamos y mi primo tiene la
brillante idea de sentarse entre nosotros, me echas una mirada suplicante, te
sonrío. Las jarras de cerveza se van vaciando y los platos se llenan de restos
de gambas, con lo que las odias tú. El
abuelo coge la botella de anís y empieza a cantar, lo que tú no sabes es que el
segundo villancico lo tiene que cantar el nuevo. Te pasa la botella y tú lo
miras sin saber que hacer, yo me adelanto, la cojo y empiezo a cantar, todos me
siguen. Cuando acabamos de cantar mi abuelo te vuelve a ofrecer la botella.
- No creerás que te vas a librar, ¿verdad? Eres tú
el culpable, así que tienes que cantar, como todos.
- ¿Yo? ¿El culpable? ¿De qué?
- ¿Cómo que de qué? ¿Quién es el que causa esa
enorme sonrisa?- dice refiriéndose a la mía- Dime, ¿quién?
Todos se echan a
reír y tú sonríes, te tranquilizas. Ves
como no es para tanto.
/ Feliz Navidad a todos, espero que Papá Noel os traiga muchas cositas,
y mañana un poquito de Minerva , ¿qué os parece?
Etiquetas:
desvaríos varios,
tiritas nuevas
17 nov 2011
Tan sols, refugiats
Hoy os traigo un pequeño relato que escribí para clase, espero que os guste! Y la semana que viene (si puedo) os presentaré a Minerva, ¿queréis saber quién es? :)
Encara el sol no havia eixit. Una llarga cua arribava fins el cantó d'aquell mateix carrer. Hi havia famílies senceres, jóvens en parelles o, fins i tot, hòmens adults tot sols. I encara que eren molt diferents els uns dels altres, en el seus rostres es veia la mateixa expressió. Por. Por de que qualsevol arribara i els agafara allà, fugint, qualsevol que els puguera delatar abans que traspassaren la frontera. Tots pujaven les escales de l'autobús lentament, però, ningú tenia la força de mirar enrere.
Les hores de viatge es van fer molt llargues. Ningú parlava, només s'escoltava als xiquets plorar. Però quan van arribar a la frontera ni tan sols ells van emetre cap so. La tensió va creixer, les mirades inquietes ho demostraven. Un senyal els va dir que ho havien aconseguit. Van baixar del'autobús contents, abraçant-se i felicitant-se, en la seua mirada no hi havia cap rastre de por. Però quan van arribar a baix del tot els somriures van desaparéixer, es van adonar. No tenien res, les seues pertinences cabien en una bosa de mà. A partir d'ara eren, tan sols, uns refugiats.
1 nov 2011
Jodidamente egoístas
Y entonces, se echó a llorar. Y lloró hasta quedarse seca. Después de siete años había llorado. Después de haber sido incapaz de llorar cuando su madre había entrado en casa, la había mirado y le había dicho ya no veremos nunca más al abuelo. Tampoco fue capaz de llorar cuando dos años más tarde su padre entró en la habitación con los ojos llorosos y le dijo la abuela se ha ido para siempre.Nunca se había sentido sola hasta ahora, y por eso lloraba. Porque entendió que ya no podría bajar dos pisos y sentarse en el sofá con ellos a ver la tele. Porque cuando su madre la castigara sin merendar ya no podría bajar para que él le diera comida a escondidas.Porque tampoco podría irse con ella al parque a que sus amigas le dijeran lo buena nieta que era. Claro que los había echado de menos, pero nunca los había necesitado, hasta ahora.
Lloramos porque somos jodidamente egoístas. No porque esa persona no vaya a vivir más, sino porque cuando los necesitemos no estarán ahí, porque ya no podremos compartir con ellos nada, nunca más. Por eso y solo por eso lloramos, por puro egoísmo.
26 oct 2011
Dime, ¿qué hay más real que eso?
- ¿Y para ti que es la realidad?
+ El amor.
- ¿El amor? Esa solo puede ser la respuesta de algún tonto enamorado. No hay nada menos real que el amor.
+ ¿Ah, no? ¿No es real el nudo en el estómago que no te deja comer? ¿ni ese que se te pone en la garganta que te impide articular palabra en su presencia? Me dirás, que tampoco es real que cada vez que pase se me pongan los pelos de punta y la piel de gallina. O que ese cosquilleo que siento en el estómago cuando se que voy a verlo es todo pura imaginación mía. También crees que es mentira que se me pare el corazón cada vez que aparece tras mi espalda y susurra pequeña, de verdad crees que eso no es real. Entonces, va, dime, ¿qué hay más real que eso?
Platón, te odio.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)